- صبح موفع رفتن وقتی که بار اول نگاهم بهش افتاد کنار جاده خروجی شهر چمباتمه زده بود,یه کمی بیشتر از حد معمول خم شده بود وبا دقت زیادی به زمین نکاه میکرد.انگار چیز خیلی ریزی رو گم کرده باشه.مدتها تو همون حالت بود, تا اینکه پا شد, باقد وقواره عالی.حدودا چهل وپنج ساله بود.چشم ازش برداشته بودم که دوباره توجهم رو به خودش جلب کرد.داشت با توجه کامل پوست تخمه های کنار جاده رو جمع میکرد, حتی تک دونه هایی رو که دورتر ریخته شده بودند.  بعد پاشد رفت دنبال نمیدونم چه چیزای دیگه  بادستای پر از پوست پسته.اون طرف تر که رفت نمی دونم شنید یا نه که راننده خطی کنار جاده می گفت:این بیچاره رو که می بینی صاحب یه پاساژ تو تهرونه که ماهی صدمیلیون اجاره به حسابش ریخته میشه.زن وبچه اش آمریکا زندگی میکنن...اما خودش قاطی کرده هیچی یادش نمیاد.شاید هم شنید. اما اون سرمایه دار بزرگ از مال دنیا چیزی جز پوست پسته تو دستاش نبود.شاید واقعا براش فرقی هم نمی کرد.نمی دونم جه حس وحالی داشت.شاید اون مدت طولانی که مثل معتاد ها به زمین خم شده بود داشت دنبال گذشته اش یا زندگیش میگشت.شاید به بی اعتباری سندها ورقم ها فکر می کرد.نمیدونم شاید.... 

.

پ.ن1 :زندگی خیلی از ماها شده گشتن دنبال نداشته ها وگم کردن داشته ها مون

***********************************************************

- شب موقع برگشتن  دیگه هوا کاملا تاریک شده بود.راننده میانسال ولی خوش تیپ آژانس با احتیاط سمندش رو تو جاده های پر پیچ وخم تفرش پیش میبرد.منم که خیلی خسته بودم  تو یه حالت چرت وبیداری به حرفاش گوش می کردم.اما کم کم صحبت کشیده شد به سرگذشت آقای راننده وناسازگاری روزگار باهاش ویادآوری تلخ ترین حادثه زندگیش وسر آغاز شکسته شدنش.زلزله سی سال پیش تو رشت ونجات خودش و زنش از زیر آوار اما  جون دادن بچه هفت ساله اش کنار پاهاش.اونم بچه اولش. داشت از سختی داغ دیدن اولادمی گفت که خوشبختانه رسیدیم به مقصد وگرنه اشکهای هردومون سرازیر میشد.آخه تو اون هوای بارون زده بهاری  اشکهای آدم فقط دنبال بهانه ان برای سرازیر شدن...

.

پ.ن2 :وقتی رسیدم خونه بچه ها رو با تمام وجودم می بوسیدم